Trek je bergschoenen aan voor wandeling over historisch pad

door Rachel van Westen

“Het is nu een grote modderpoel vol met kuilen”, vertelt Joep van Ginneken uit Kloetinge. Hij heeft het over het Hoge Pad tussen Kloetinge en Goes. Een idyllisch wandelpaadje dat bijna duizend jaar geleden werd aangelegd. Het pad wordt niet alleen gebruikt door wandelaars, maar ook fietsers gebruiken het paadje als binnendoorroute en juist daar zit het probleem, volgens Joep. “Het paadje wordt volkomen kapot gereden.”

KLOETINGE – Heel vroeger kon je via dit paadje binnendoor naar Goes lopen. Het was een echt smal kerkenpaadje, niet meer dan enkele decimeters breed en amper verhard. In 1135 is het aangelegd tussen ‘s-Heer Arendskerke en Kloetinge, waar het pad dwars door de ring van het dorp naar Kapelle liep, met een aftakking naar Wemeldinge. Op oude kaarten is het tracé nog goed herkenbaar, maar een jaar of twintig geleden was er van het originele pad niet veel meer terug te vinden. Het was volkomen verwaarloosd.

In de winter van 2004-2005 is een deel van het pad opgeknapt door Stichting Landschapsbeheer Zeeland (SLZ) in opdracht en in samenwerking met de gemeente Goes. Daarnaast hebben ook de Vereniging Dorpsbelangen Kloetinge en de vereniging TeVoet aandacht aan het pad besteed. “Het is echt heel mooi dat ze het pad hebben hersteld, maar doordat het kapot gereden wordt door fietsers, kan je er nu bijna niet meer lopen. Het is niet zomaar een wandelpaadje”, benadrukt Joep, “het is echt een historisch pad.”

Tijd om zelf de proef op de som te nemen en een wandeling te maken over het Hoge Pad. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus ik hijs me in een oude spijkerbroek en dito bergschoenen. De ingang van het pad, tegenover de parkeerplaats van het Wesselopark Kloetinge ziet er veelbelovend uit. Ik zie een smal schelpenpaadje tussen de weilanden en zo op het eerste gezicht lijkt de schade nogal mee te vallen. Bij de ingang staat een draaihek om fietsers te weren, maar ik moet toegeven dat het niet heel lastig zal zijn om hier met je fiets te passeren. Als ik eenmaal op het paadje loop, wordt het al snel wat drassiger. Je hoeft geen Sherlock Holmes te zijn om te zien dat hier regelmatig wordt gefietst. Ik zie overal bandensporen en naarmate ik het paadje verder volg, wordt het steeds drassiger. Ik ben blij met mijn bergschoenen, want mijn nieuwe witte sneakers hadden dit niet overleefd. Het probleem is dus wel duidelijk, maar wat is nu een effectieve oplossing?

FOTO: Rachel van Westen

“Volgens mij is het vrij eenvoudig”, meent Van Ginneken. “Naast de draaihekken bij de ingangen staan palen, maar die staan er iets te ver vandaan, waardoor je er makkelijk langs kunt met de fiets. Volgens mij is het een kwestie van die palen iets dichter bij dat ijzeren draaihek plaatsen en je bent er. Ik heb het ook al eens aangekaart bij de gemeente, ik heb foto’s opgestuurd en de oplossing voorgesteld, maar zij lieten me weten dat ze voornamelijk bezwaren zien.”

Tom Kapoen, opzichter bij de gemeente Goes, kent de situatie en onderschrijft het probleem. “Maar ik heb ook kritische gedachten over de oplossing die meneer heeft aangedragen”, laat hij weten. “Dit laat zich niet zo eenvoudig oplossen. Ik heb er al eens staan posten en dan zie je dat jongelui hun fiets oppakken en boven het hoofd houden of ze kronkelen net zo lang heen-en-weer tot de fiets erdoor is. Daarna springen ze op de fiets en zo pakken ze toch de kortste route. Het is een hele uitdaging om dat te voorkomen. We brengen elk jaar een nieuwe laag schelpen aan, maar dat heeft in dit jaargetijde geen zin, het is nu te nat. Zodra de grond weer wat droger is, gaan we ons er zeker in verdiepen hoe we dit probleem kunnen voorkomen”, belooft de opzichter van de gemeente.

Dit artikel is gepubliceerd in De Bevelander van 12 februari 2020

Er wordt aan de website gewerkt!

Sorry voor de rommel! Er wordt aan deze website gewerkt, maar ik heb besloten om de virtuele deuren gewoon open te houden tijdens deze verbouwing.

Dus kom verder en kijk even rond.  Enne… suggesties zijn welkom!

Heb je een een vraag of kan ik iets voor je betekenen? Bel of stuur een WhatsApp naar 06 – 48 38 17 14 of mail naar tekstbureauzeeland@gmail.com

Zeeuwen, schreeuw het van de daken

Zeeuwen zijn bescheiden. Ze schreeuwen het niet van de daken wanneer ze ergens in uitblinken. Daardoor heerst er in de rest van Nederland wel eens het idee dat Zeeland een beetje een ‘dooie’ provincie is waar weinig gebeurt.

door Rachel van Westen

Wij Zeeuwen weten wel beter. Toch doen we onszelf tekort met die ingetogen houding. Want als wij Zeeuwen niet rondbazuinen waar we goed in zijn, hoe moeten anderen dan onze kwaliteiten ontdekken? “Zeeuwen mogen best een beetje brutaler worden en meer de samenwerking opzoeken”, vindt Jim Goedhart. Hij is, samen met Frederik Sinke, oprichter van De Zeeuwse Connectie, een community voor betrokken en actieve Zeeuwen die iets willen bijdragen aan Zeeland. Dan hebben we het niet alleen over ondernemers, want de Zeeuwse Connectie is geen zakelijk netwerk, maar een platform voor iedereen die een band heeft met Zeeland en iets wil betekenen voor onze mooie provincie.

Ontstaan en groei

De Zeeuwse connectie is flink gegroeid, de afgelopen jaren. Er zijn inmiddels zo’n 11.000 Zeeuwen aangehaakt. Een deel van hen woont niet meer in Zeeland, maar misschien is juist dat wel de kracht van de Zeeuwse Connectie. Ook mede-oprichter Jim is, zoals hij het zelf noemt, een ‘uitgevlogen Zeeuw’. “Geboren en getogen in Middelburg, maar vertrokken voor de studie en daarna niet teruggekeerd”, licht hij toe. “Maar het contact met de Zeeuwse vrienden van vroeger bleef. We zagen elkaar nog steeds regelmatig, deden samen een biertje of maakten een strandwandeling. Veel van hen woonden en werkten niet meer in Zeeland en op die manier ontstond het idee om een ‘Kom nog eens een dagje terug naar Zeeland-dag’ te organiseren. Om zoveel mogelijk mensen te bereiken, werd er een LinkedInpagina in het leven geroepen. De aanmeldingen stroomden binnen en het eerste event was een succes.

Jim Goedhart (links) en Frederik Sinke (rechts), oprichters van De Zeeuwse Connectie.
FOTO: C.T. de Beer/De Zeeuwse Connectie

Positieve berichten de wereld inslingeren

“Doordat we zoveel mensen hadden verzameld, vonden we dat we er iets nuttigs mee moesten doen”, vervolgt Jim. Het idee ontstond om via sociale media zoals LinkedInn en Facebook positieve berichten over Zeeland de wereld in te slingeren, waardoor Zeeland onder de aandacht wordt gebracht. Via diezelfde kanalen kunnen Zeeuwen binnen en buiten de provincie, of het nu ondernemers zijn, studenten of kunstenaars, online de verbinding zoeken. Voor de offline verbinding organiseert de Zeeuwse Connectie regelmatig gezellige events in heel het land voor iedereen die op één of andere manier verbonden is met Zeeland.

Zeeuwse PioniersPrijs

Als kers op de taart wilden de oprichters het bereik van De Zeeuwse Connectie gebruiken om een mooi Zeeuws initiatief in het zonnetje te zetten. Zo ontstond het idee van de Zeeuwse PioniersPrijs. En dat werkt. “De Zeeuwse Pioniersprijs levert een geldbedrag van 5.000 euro en een mooi beeldje op, maar vooral heel veel media-aandacht”, laat Jim weten. “Als ze het zelf niet van de daken schreeuwen, doen wij het wel.”

Dit artikel is gepubliceerd op 22 januari 2020 in de Faam

Wil je meer artikelen lezen? Kijk eens in mijn portfolio

‘Addy is echt een dijk van een vrouw’

“Het is echt ongelooflijk wat ze doet, mijn vrouw mag echt wel eens in het zonnetje gezet worden”, vindt haar man, Hans van de Kreeke. Daar willen wij, als weekkrant, natuurlijk graag aan meewerken, maar er is een kleine kink in de kabel.

door Rachel van Westen

YERSEKE – “Ik denk dat ze het zelf helemaal niet ziet zitten om voor de krant geïnterviewd te worden. Als ze dan ook nog op de foto moet, hoeft het van haar waarschijnlijk al helemaal niet meer”, aarzelt hij. Ondanks zijn bedenkingen, blijft Hans bij zijn standpunt dat zijn vrouw een enorme pluim verdient. “Ze werkt nu al veertig jaar bij Ter Weel en zelf heb ik op jonge leeftijd Parkinson gekregen. Daardoor ben ik wel eens wat minder positief”, verwoordt hij voorzichtig. “Maar mijn vrouw verzint elke keer wel weer iets leuks om te ondernemen. Ze is zo sterk. Ze zou het echt wel verdienen, een leuk artikel in de krant.”

Verrassing

Er wordt wat gewikt en gewogen en uiteindelijk komen we tot de conclusie dat Addy misschien niet direct zit te wachten op journalisten en fotografen aan de deur, maar welk vrouw vindt het nu niet leuk om op zo’n manier verrast te worden door haar man? Hans weet genoeg te vertellen, dus het artikel kan gemaakt worden en na een paar telefoontjes met Zorggroep Ter Weel krijg ik Perry Lukus aan de lijn, een collega van Addy. “Morgen staat er de receptie op de planning ter ere van het veertigjarig jubileum van Addy, dan ga ik wel wat foto’s nemen”, belooft hij.

FOTO: Perry Lukus

Ondertussen vervolgt Hans zijn verhaal: “Zoals gezegd werkt mijn vrouw al veertig jaar bij Ter Weel. En dat vind ik op zich al bijzonder. Wij hebben elkaar leren kennen in de keuken van Ter Weel, maar het was geen liefde op het eerste gezicht hoor”, lacht hij. “Helemaal niet zelfs. Zij heeft het hart op de tong en ik lachte overal maar een beetje om.”

Impact op het gezin

Uiteindelijk sprong de vonk toch over en in 1992 zijn Hans en Addy getrouwd. Ze kregen samen een dochter en daarna zou je het verhaal af willen sluiten met de woorden ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Helaas, zo rooskleurig was de werkelijkheid niet. Ruim tien jaar geleden, kreeg Hans de diagnose Parkinson. Een half jaar later werd er een tumor op zijn nier ontdekt, waardoor de zieke nier verwijderd moest worden. Dat had flinke impact op het gezin. Hans werd volledig arbeidsongeschikt en moet met de regelmaat van de klok naar allerlei ziekenhuizen. “Ik moet op controle naar het ziekenhuis in Goes, maar ook naar Rotterdam en Tilburg. Mijn vrouw moet voor elk ziekenhuisbezoek vrij vragen om mij te brengen. Ze zeggen wel eens: Parkinson heb je niet alleen, dat heb je samen. Dat is echt waar hoor. Ik voel me daar wel eens schuldig over. Addy is echt een dijk van een vrouw. Ze is zo sterkt als een beer. Ze organiseert van alles en als ik even mijn dag niet heb, verzint zij altijd wel iets leuks om samen te ondernemen. Ze sleept me er af en toe echt doorheen.”

Dit artikel is gepubliceerd in de Bevelander van 22 januari 2020

Advertorial

Een advertorial is eigenlijk een advertentie, maar dan aangekleed in een redactioneel jasje. Op deze manier lijkt jouw advertentie heel veel op een artikel. En weet je wat daar een mooi voordeel van is? Lezers geloven eerder wat er staat, omdat jouw advertorial lijkt op een persoonlijke aanbeveling van het blad of de krant.

Bovendien is uit onderzoek gebleken dat een advertorial beter gelezen wordt dan een advertentie.

Je kunt een advertorial laten plaatsen in een krant of magazine, maar natuurlijk ook online. Of allebei!

Tekstbureau Zeeland gaat graag op zoek naar datgene wat jouw bedrijf uniek maakt en waarin het zich écht onderscheidt.
Dat zie je terug in de advertorial.

Natuurlijk zorgen we er ook voor dat we de tekst op de juiste manier opbouwen en er de beste zoekwoorden in verwerken, zodat jouw advertorial optimaal gevonden wordt door zoekmachines.

Computers fiksen is een eitje voor Bryan

Bryan Brugman uit Heinkenszand is vijftien jaar en heeft een goeie kop verstand van computers. Hij is er inmiddels zo handig in geworden om computerproblemen op te lossen, te programmeren en computers aan te sluiten, dat hij heeft besloten om een eigen bedrijfje op te starten.

door Rachel van Westen

Bryan is niet zomaar de zoveelste tiener die handig gebruik maakt van zijn expertise op het gebied van computers, want met een vette knipoog naar zijn autisme heeft hij zijn bedrijfj e ‘De PC-autist’ genoemd.

HEINKENSZAND – Dit komt op zich wel vaker voor en is eigenlijk nauwelijks nieuwswaardig te noemen. Maar Bryan is niet zomaar de zoveelste tiener die handig gebruik maakt van zijn expertise op het gebied van computers, want met een vette knipoog naar zijn autisme heeft hij zijn bedrijfje ‘De PC-autist’ genoemd. Nu zou je als lezer kunnen denken dat zoveel openheid over zijn diagnose er wel voor zorgt dat hij er makkelijk over kan praten. Maar daar zit ‘m nu net de kneep. Bryan heeft autisme en praten is dus alles behalve makkelijk. “Ik zeg niet zoveel”, laat hij weten. “Ik vind het ook lastig om oogcontact te maken. Daardoor zien mensen me soms als niet sociaal.”

Veranderingen

Hij kan er last van hebben als er veel gebeurt of als zich nieuwe dingen of situaties voordoen. “Die veranderingen, daar kan ik niet zo goed mee omgaan.”
Een interview voor de krant is dus ook een serieuze uitdaging voor Bryan. Maar na een beetje heen-en-weer mailen flikt hij het toch om de alle vragen te beantwoorden.

Vis in het water

Heel anders is het voor hem om achter een computer te schuiven. Daar is hij als een vis in het water. “In het begin heeft mijn vader me veel geholpen, maar daarna heb ik het meeste mezelf aangeleerd. Autisme is soms heel lastig, maar het heeft ook voordelen, want als ik ergens aan werk of ergens mee bezig ben, kan ik me daar helemaal op focussen. Dat geldt eigenlijk voor alles.” De eerste klant heeft al gebruik gemaakt van zijn diensten.
“Het probleem was het besturingssysteem van een laptop. Dat was beschadigd en dat heb ik opnieuw geïnstalleerd. Probleem opgelost”, vertelt Bryan. En wat hij later wil gaan doen? Nou, dat spreekt voor zich natuurlijk. “Iets met computers”, is het antwoord.

De PC-autist 

“Als mensen hulp nodig hebben kunnen ze een email sturen naar depcautist@gmail.com”, vertelt Bryan. “Het tarief is 5 euro per uur en eventueel de kosten voor onderdelen of reiskosten als ik iets bij iemand thuis aan moet sluiten.” Op de vraag wat hij gaat doen met het eigenhandig verdiende geld, reageert hij als een rasechte ondernemer. “Dat ga ik investeren in beter werkmateriaal zodat ik sneller problemen kan oplossen.”

Dit artikel is gepubliceerd in De Bevelander van 15 januari 2020 

Eén misstap en alles werd anders

Mellanie Roks uit Kloetinge gleed in maart vorig jaar uit in de glijbaan van het zwembad. Ze klapte op een opstaande rand, eerst met haar ribben en daarna kreeg haar hoofd een flinke klap te verduren. Ze moest twee weken rust nemen om te herstellen, maar ze knapte niet op. Integendeel. De klachten werden alleen maar erger en een paar maanden later kreeg ze de diagnose PCS, een vorm van traumatisch hersenletsel. In september vorig startte ze met revalidatie bij Revant in Goes, maar omdat de behandeling haar niet bood waar ze op hoopte, ging ze op zoek naar andere behandelmogelijkheden. Tijdens haar zoektocht kwam ze in contact met mensen met een vergelijkbare geschiedenis die buitengewoon positief waren over hun CFX behandeling in het Amerikaanse Utah. Mellanie is een crowdfunding gestart om voldoende geld bij elkaar te krijgen voor deze behandeling.

door Rachel van Westen

KLOETINGE – “Ik werkte als hoofd bediening in een restaurant in Rucphen. Ik reed elke dag vanuit Kloetinge naar mijn werk en weer terug. Meestal werkte ik tot een uur of één ‘s nachts en de volgende dag om zeven uur was ik er weer voor mijn kinderen. Ik heb twee heerlijke meiden van zes en acht. Ik was een multitasking talent en een lieve moeder. Daarnaast zat ik overal bij, van Carnaval tot de voetbal. Dat is allemaal weg. Ik ben veranderd in een hork. Een oma. Vooral iemand waarbij alles te veel is. Mijn leven is een krentenbol”, verzucht Mellanie.

FOTO: Rachel van Westen

Letterlijk één stomme misstap zorgde ervoor dat het leven van Mellanie en haar gezin volledig op z’n kop werd gezet. Het gebeurde in maart vorig jaar toen Mellanie met haar man en twee dochters genoot van een dagje zwembad. Ze hadden dikke pret in de waterglijbaan. Als ze ervan af waren gegaan, was het de sport om zo snel mogelijk weer naar boven te rennen voor een volgende glijpartij. En toen ging het mis. “Ik stapte in de bak waar het water de glijbaan instroomt. Ik gleed uit en kwam met mijn ribbenkast op de rand, schoot de glijbaan in en klapte met mijn hoofd nog een keer op dezelfde rand. Mijn man zag het gebeuren en dook gelijk achter me aan.  Terwijl dat gebeurde, viel onze jongste dochter van de trap.”

Twee weken rust

Terwijl haar man met hun dochtertje naar de eerste hulp ging, raakte Mellanie bewusteloos. “Ik ben gevonden door een badmeester. We weten dus niet hoe lang ik weg ben geweest. Ik was heel misselijk toen ik wakker werd en moest overgeven, maar de pijn aan mijn ribben was het ergst. De volgende dag zijn we naar de huisarts gegaan, daar kwamen we erachter dat ik negen gekneusde ribben en een gekneusde long had. De huisarts heeft ook gevraagd of ik op mijn hoofd was gevallen, maar daar had ik niet zoveel last van, dus die bezorgdheid heb ik afgewimpeld. Ik moest twee weken rust nemen om mijn ribben te laten herstellen.”

Er was iets heel erg mis

Op dat moment maakte Mellanie zich nog niet zoveel zorgen. Het zou allemaal wel weer goed komen en ze hoopte haar normale bezigheden weer snel op te kunnen pakken. Tot die dag dat ze uit bed kwam en haar zicht volledig was verdwenen. “Ik zag helemaal niks. Na een poosje kreeg ik weer een beetje zicht, maar ook immense hoofdpijn. Ik heb de huisartsenpost gebeld en zij hebben de ambulance gestuurd en is er een CT scan gemaakt.

FOTO: Rachel van Westen

Daar was op dat moment niks op te zien, dus dan word je naar huis gestuurd met het advies om rust te nemen. Maar het werd niet beter, het werd steeds erger. Ik kon niet meer nadenken, ik kon niet meer schrijven. Post? Ik kon het niet lezen. De letters dansten over het papier. Als mijn meiden moesten lachen, werd ik gek en moest ik naar buiten. Op den duur ging ik beseffen dat er iets heel erg mis was.”

Traumatisch hersenletsel

Uiteindelijk kreeg Mellanie de diagnose PCS, een vorm van traumatisch hersenletsel. “Vervolgens werd ik aangemeld bij de revalidatie en ik leefde in de overtuiging dat zij me zouden oplappen. Dat ik mijn leven weer terug zou krijgen. Ik ben daar nu al een paar maanden in behandeling en inmiddels weet ik dat dat niet gaat gebeuren. Zij gaan mij niet herstellen, zij gaan mij leren leven met de handicaps die ik nu heb. En dat gaat er bij mij niet in. Ik ben jong en ik heb een jong gezin met twee heerlijke meiden. Ik wil mijn leven terug.”

Behandeling in Amerika

Mellanie ging op zoek naar andere behandelmogelijkheden en tijdens die zoektocht stuitte ze op CFX, een behandeling die wordt gegeven in het Amerikaanse Utah. Deze behandeling is compleet anders dan de behandeling die in Nederland wordt gegeven. De Nederlandse (revalidatie)artsen zijn ervan overtuigd dat rust, regelmaat en structuur van belang zijn om geleidelijk aan weer te kunnen participeren in de maatschappij. De behandelaars in Utah zijn van mening dat er door het letsel gedeeltes van de hersenen lui zijn geworden of niet meer helemaal functioneel. Dit willen ze verbeteren door de patiënt in één week allerlei intensieve en complexe oefeningen tegelijk uit te laten voeren, waardoor de hersenen juist extra gestimuleerd worden. Hoewel er in Nederland nog geen wetenschappelijk onderzoek is gedaan naar het effect van de behandeling, zijn de verhalen van de Nederlandse patiënten die zich in Utah hebben laten behandelen, hoopgevend. Daarnaast is er ook een parallel met onder andere de Macedonische methode. Mensen met posttraumatische dystrofie die hier, in Nederland, waren uitbehandeld, zochten vijftien jaar geleden hun heil in Macedonië. De Macedonische methode week sterk af van de gangbare therapieën en werd met de nodige argwaan benaderd. Toch, na enkele jaren en uitgebreid wetenschappelijk onderzoek, is deze methode nu onderbouwd en wordt hij grotendeels toegepast in de Nederlandse revalidatie. Of dat ook gaat gebeuren met CFX, moeten we nog afwachten. Op dit moment liggen er wel serieuze plannen om onderzoek te gaan doen naar de Nederlandse CFX patiënten. “Ik weet niet hoe lang dat gaat duren”, zegt Mellanie, “maar daar kan ik toch niet op wachten? Ik hoop dat ik via crowdfunding voldoende geld bij elkaar krijg, zodat ik in maart met de behandeling kan beginnen. Ik wil mijn leven terug.”

Wil jij ook helpen? Ga naar gofundme.com en zoek op ‘Mellanie Roks’.

Dit artikel is gepubliceerd in de Bevelander van 15 januari 2020

Kevin en Laila hebben heimwee naar Vlissingen

Kevin, Laila en hun drie kinderen wonen net een jaar in Middelburg. Ze hebben hier een spiksplinternieuwe woning laten bouwen. Over elk detail is nagedacht en het huis is perfect. Toch staan de verhuisdozen klaar om ingepakt te worden, want het gezin gaat wéér verhuizen. Ze gaan terug naar Vlissingen. De stad die ze nu zo vreselijk missen.

door Rachel van Westen 

FOTO: Rachel van Westen

“We zijn allebei echte Vlissingers”, vertelt Kevin. “Toen we gingen samenwonen was het ook echt een bewuste keus om in Vlissingen te blijven. Op den duur wilden we een vervolgstap gaan maken, maar we konden ons droomhuis niet vinden in Vlissingen en kregen het advies om ons te verdiepen in nieuwbouw. Daar hadden we zelf nog nooit aan gedacht, maar we zagen al snel de voordelen. Op dat moment waren er weinig nieuwbouwprojecten in Vlissingen en dat was de reden dat we in Middelburg gingen kijken. Dat is per slot van rekening vlakbij Vlissingen én we konden ons droomhuis laten bouwen.”

FOTO: Zeeuwse Vastgoed B.V.

Gevoel van vrijheid 

Het leek een ideaal plaatje. Totdat ze er woonden. Toen miste het gezin Vlissingen.
“We kwamen erachter hoe belangrijk het voor ons is om aan de kust te wonen. Het gevoel van vrijheid en de geur van de zee, dat misten we echt. We misten het ook om even op de fiets naar vrienden of familie te gaan, die wonen allemaal in Vlissingen. Ik heb mijn vaste stekjes in de stad, zoals het  cafeetje waar ik voetbal wil kijken of de plekken waar ik kan genieten van de cultuur zoals De Piek of het Bellamypark.”

FOTO: Zeeuwse Vastgoed B.V.

De voordelen van nieuwbouw

Kevin en Laila besloten om terug te keren naar Vlissingen. Nu ze één keer de voordelen van nieuwbouw hadden geproefd, kozen ze er heel bewust voor om ook dit keer een nieuwe woning te laten bouwen. “Wij hebben gekozen voor een woning in Hof Berlage, dit project ligt supercentraal. Alles wat we nodig hebben is in de buurt, van strand tot supermarkt. Het huis is voorzien van een eigen grond-warmtepomp voor verwarming en koeling, we hebben straks zonnepanelen en overal vloerverwarming”, somt Kevin op. “Er zitten zoveel voordelen aan een nieuwbouwwoning. Je hebt persoonlijk contact met iemand die met je meedenkt en samen met je naar de opties kijkt, zoals een extra raam, deur of muurtje. Je kunt het huis aanpassen zoals je wil. Eigenlijk heeft nieuwbouw maar één groot nadeel. De bouw start in mei van dit jaar, dus we moeten nog een poosje wachten voordat we weer in Vlissingen wonen”, lacht Kevin.

Ga voor meer informatie naar www.hofberlage.nl of neem contact op met de makelaars Theelen en Partners via 0118 430777 of Schinkel en de Weerd via 0118 460300. 

Deze advertorial is gepubliceerd op 10 januari op pzc.nl 

Wil je meer voorbeelden zien van zakelijke teksten? Ga naar de portfolio van Tekstbureau Zeeland

Een schok in boekminnend Zuid-Beveland

Het veroorzaakte best even een schok in boekminnend Zuid-Beveland toen Manda Heddema haar vertrek uit Goes aankondigde. Gelukkig liet ze de Zeeuwse boekenliefhebbers niet in onzekerheid achter, want tegelijk met de bekendmaking van haar vertrek, werd ook de nieuwe eigenaar van de Koperen Tuin voorgesteld.

door Rachel van Westen

GOES  – Hoewel, een voorstelrondje was niet meer echt nodig, want de nieuwe eigenaar, Anthoni Fierloos is natuurlijk in heel Goes en omstreken bekend als dé boekenman. Als vijftienjarige ventje werkte hij al in het Paard van Troje en in 2003 nam hij deze winkel over. Twee jaar later begon hij ook als uitgever en inmiddels werkt hij 37 jaar in het vak. “Ik ben al die tijd nog nooit met tegenzin naar mijn werk gegaan en hoop mijn vijftigjarig jubileum als boekverkoper echt nog wel te halen.”

Samenwerking

Anthoni werkte al jaren samen met Manda en ze bedachten allerlei mooie, verrassende en leuke evenementen. Het was dan ook voor niemand een enorme verrassing dat Anthoni de nieuwe eigenaar werd van de Koperen Tuin. “De reacties zijn tot nu toe fantastisch. Ongelooflijk goed, daar ben ik echt heel erg blij mee.”

Anthoni Fierloos in de Koperen Tuin. FOTO: Rachel van Westen

Wat zijn de plannen?

Maar wat staat ons te wachten? Worden beide boekhandels kopieën van elkaar, hetzij in een ander pand? Of komt het Paard van Troje straks in de verkoop? “Geen van beide”, antwoordt Anthoni resoluut. “De winkels hebben hun eigen specialiteiten. De stripboeken in het Paard van Troje zijn sterk, dus die moet ik beslist hier houden. De locatie van het Paard is ook echt een pluspunt, want er lopen hier heel veel mensen langs. Maar de Koperen Tuin heeft ruimte en daar hoop ik meer uit te gaan halen. Die ruimte miste ik altijd in Het Paard. Ik heb echt heel veel ideeën waar ik ruimte voor nodig heb.”

Koffietafel in de boekwinkel 

“Ik wil gaan kijken of er in de Koperen Tuin mogelijkheden zijn om weer iets met horeca te gaan doen, maar ondersteunend, dus bijvoorbeeld een leestafel met koffie. Als ik het voor elkaar krijg, wil ik dat oppakken. En ik wil graag…” Anthoni aarzelt even. “Ja, er zijn heel veel ideeën, maar die houd ik nog even voor me, zolang ik geen zekerheid heb of het lukt om ze uit te voeren.” Er zit dus niets anders op dan rustig af te wachten en de Facebookpagina ‘De Tuin van Troje’ goed in de gaten te houden, want die blijft natuurlijk gewoon bestaan.

Twee winkels runnen

Maar hoe gaat hij het praktisch voor elkaar boksen om twee boekhandels te runnen en daarmee dus dubbel zoveel werk te verzetten? “Ja, is wel een grote uitdaging. Natuurlijk hebben we in beide winkels hartstikke goed personeel en ik ben zelf van plan om in elke winkel twee vaste dagen te staan en de zaterdag wissel ik af. De inkoop kan ik voor beide winkels in een keer doen, dus dat bespaart weer tijd. De administratie heb ik echt helemaal uit handen gegeven en dat betekent dat ik nu meer op de vloer sta. Daar heb ik echt zin in.”

Dit artikel is gepubliceerd in de Bevelander van 8 januari 2020 

Een opleiding die bij jouw interesses en talenten past

Daar sta je dan, leerling uit groep acht. Weet jij al welke richting het beste bij je past? Wil jij straks voornamelijk aan de slag met je handen? Of ben je liever met je hoofd bezig en zou je zelfs wel Grieks en Latijn willen leren? Bij het Goese Lyceum kan het allemaal.

door Rachel van Westen 

De VMBO basis, kader én gemengde leerweg vind je aan de Bergweg in Goes. Je zit hier niet alleen met je neus in de boeken, maar de theorie wordt gekoppeld aan praktijkopdrachten. Op die manier ontdek je waar jij goed in bent.

Oriënteren op de mogelijkheden 

Misschien heb je nog geen idee welk beroep je uit wilt oefenen later, maar dat is geen probleem. In de eerste twee jaar ga je jezelf oriënteren op de mogelijkheden en aan het eind van het tweede leerjaar weten de school en jij welke leerweg bij jou past (basis, kader of gemengd) en mag je een profiel kiezen. Er valt heel wat te kiezen op Het Goese Lyceum aan de Bergweg.

FOTO: Glenn van Vredegem

Profielen en begeleiding 

Er zijn zeven verschillende profielen, variërend van zorg en welzijn, mobiel en transport tot horeca of een groene opleiding en alles wat daartussen zit. Daarnaast zijn er nog een heleboel keuzevakken. Natuurlijk word je prima begeleid in algemene dingen die de rest van je leven goed van pas komen, zoals leren plannen en leren samenwerken. Op deze school kijken ze waar jij goed in bent en zien ze jouw mogelijkheden en kansen.

Mavo, havo en vwo 

Aan de Oranjeweg vind je mavo, havo en vwo. Twijfel je nog welk niveau het beste bij je past? Je hoeft nog niet gelijk een definitieve keuze te maken, want het Goese Lyceum werkt met zogeheten dakpanklassen. Dat betekent dat je kunt kiezen voor een combinatie tussen mavo/havo en havo/vwo. Je krijgt van beide niveaus een cijferlijst, zodat je aan het eind van de brugklas kunt bepalen welk niveau het beste bij jou past.

FOTO: Glenn van Vredegem

Keuzemogelijkheden

Naast de verschillende niveaus valt er nog van alles te kiezen. Vind je techniek interessant? Als havoleerling of vwo-er kan je kiezen voor
het Technasium, waar je gaat onderzoeken en ontwerpen. Ben je een echte creatieveling? Dan is de Kunst & Cultuurklas vast wel iets voor jou. Hier krijg je vakken zoals tekenen, muziek, dans, toneel, design en audiovisueel. Als je een echte talenknobbel hebt, kan je kiezen voor het tweetalig vwo. Hier krijg je een groot deel van de vakken in het Engels, doe je mee aan internationale projecten en werk je samen met kinderen in het buitenland. Dat vergroot niet alleen de taalvaardigheid, maar geeft ook een bredere kijk op de wereld.

Kom de sfeer proeven op de open dagen of voorlichtingsavonden

Deze advertorial is gepubliceerd op 8 januari 2020 in de onderwijsbijlage van DPG Media