Trek je bergschoenen aan voor wandeling over historisch pad

door Rachel van Westen

“Het is nu een grote modderpoel vol met kuilen”, vertelt Joep van Ginneken uit Kloetinge. Hij heeft het over het Hoge Pad tussen Kloetinge en Goes. Een idyllisch wandelpaadje dat bijna duizend jaar geleden werd aangelegd. Het pad wordt niet alleen gebruikt door wandelaars, maar ook fietsers gebruiken het paadje als binnendoorroute en juist daar zit het probleem, volgens Joep. “Het paadje wordt volkomen kapot gereden.”

KLOETINGE – Heel vroeger kon je via dit paadje binnendoor naar Goes lopen. Het was een echt smal kerkenpaadje, niet meer dan enkele decimeters breed en amper verhard. In 1135 is het aangelegd tussen ‘s-Heer Arendskerke en Kloetinge, waar het pad dwars door de ring van het dorp naar Kapelle liep, met een aftakking naar Wemeldinge. Op oude kaarten is het tracé nog goed herkenbaar, maar een jaar of twintig geleden was er van het originele pad niet veel meer terug te vinden. Het was volkomen verwaarloosd.

In de winter van 2004-2005 is een deel van het pad opgeknapt door Stichting Landschapsbeheer Zeeland (SLZ) in opdracht en in samenwerking met de gemeente Goes. Daarnaast hebben ook de Vereniging Dorpsbelangen Kloetinge en de vereniging TeVoet aandacht aan het pad besteed. “Het is echt heel mooi dat ze het pad hebben hersteld, maar doordat het kapot gereden wordt door fietsers, kan je er nu bijna niet meer lopen. Het is niet zomaar een wandelpaadje”, benadrukt Joep, “het is echt een historisch pad.”

Tijd om zelf de proef op de som te nemen en een wandeling te maken over het Hoge Pad. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus ik hijs me in een oude spijkerbroek en dito bergschoenen. De ingang van het pad, tegenover de parkeerplaats van het Wesselopark Kloetinge ziet er veelbelovend uit. Ik zie een smal schelpenpaadje tussen de weilanden en zo op het eerste gezicht lijkt de schade nogal mee te vallen. Bij de ingang staat een draaihek om fietsers te weren, maar ik moet toegeven dat het niet heel lastig zal zijn om hier met je fiets te passeren. Als ik eenmaal op het paadje loop, wordt het al snel wat drassiger. Je hoeft geen Sherlock Holmes te zijn om te zien dat hier regelmatig wordt gefietst. Ik zie overal bandensporen en naarmate ik het paadje verder volg, wordt het steeds drassiger. Ik ben blij met mijn bergschoenen, want mijn nieuwe witte sneakers hadden dit niet overleefd. Het probleem is dus wel duidelijk, maar wat is nu een effectieve oplossing?

FOTO: Rachel van Westen

“Volgens mij is het vrij eenvoudig”, meent Van Ginneken. “Naast de draaihekken bij de ingangen staan palen, maar die staan er iets te ver vandaan, waardoor je er makkelijk langs kunt met de fiets. Volgens mij is het een kwestie van die palen iets dichter bij dat ijzeren draaihek plaatsen en je bent er. Ik heb het ook al eens aangekaart bij de gemeente, ik heb foto’s opgestuurd en de oplossing voorgesteld, maar zij lieten me weten dat ze voornamelijk bezwaren zien.”

Tom Kapoen, opzichter bij de gemeente Goes, kent de situatie en onderschrijft het probleem. “Maar ik heb ook kritische gedachten over de oplossing die meneer heeft aangedragen”, laat hij weten. “Dit laat zich niet zo eenvoudig oplossen. Ik heb er al eens staan posten en dan zie je dat jongelui hun fiets oppakken en boven het hoofd houden of ze kronkelen net zo lang heen-en-weer tot de fiets erdoor is. Daarna springen ze op de fiets en zo pakken ze toch de kortste route. Het is een hele uitdaging om dat te voorkomen. We brengen elk jaar een nieuwe laag schelpen aan, maar dat heeft in dit jaargetijde geen zin, het is nu te nat. Zodra de grond weer wat droger is, gaan we ons er zeker in verdiepen hoe we dit probleem kunnen voorkomen”, belooft de opzichter van de gemeente.

Dit artikel is gepubliceerd in De Bevelander van 12 februari 2020

Er wordt aan de website gewerkt!

Sorry voor de rommel! Er wordt aan deze website gewerkt, maar ik heb besloten om de virtuele deuren gewoon open te houden tijdens deze verbouwing.

Dus kom verder en kijk even rond.  Enne… suggesties zijn welkom!

Heb je een een vraag of kan ik iets voor je betekenen? Bel of stuur een WhatsApp naar 06 – 48 38 17 14 of mail naar tekstbureauzeeland@gmail.com

Zeeuwen, schreeuw het van de daken

Zeeuwen zijn bescheiden. Ze schreeuwen het niet van de daken wanneer ze ergens in uitblinken. Daardoor heerst er in de rest van Nederland wel eens het idee dat Zeeland een beetje een ‘dooie’ provincie is waar weinig gebeurt.

door Rachel van Westen

Wij Zeeuwen weten wel beter. Toch doen we onszelf tekort met die ingetogen houding. Want als wij Zeeuwen niet rondbazuinen waar we goed in zijn, hoe moeten anderen dan onze kwaliteiten ontdekken? “Zeeuwen mogen best een beetje brutaler worden en meer de samenwerking opzoeken”, vindt Jim Goedhart. Hij is, samen met Frederik Sinke, oprichter van De Zeeuwse Connectie, een community voor betrokken en actieve Zeeuwen die iets willen bijdragen aan Zeeland. Dan hebben we het niet alleen over ondernemers, want de Zeeuwse Connectie is geen zakelijk netwerk, maar een platform voor iedereen die een band heeft met Zeeland en iets wil betekenen voor onze mooie provincie.

Ontstaan en groei

De Zeeuwse connectie is flink gegroeid, de afgelopen jaren. Er zijn inmiddels zo’n 11.000 Zeeuwen aangehaakt. Een deel van hen woont niet meer in Zeeland, maar misschien is juist dat wel de kracht van de Zeeuwse Connectie. Ook mede-oprichter Jim is, zoals hij het zelf noemt, een ‘uitgevlogen Zeeuw’. “Geboren en getogen in Middelburg, maar vertrokken voor de studie en daarna niet teruggekeerd”, licht hij toe. “Maar het contact met de Zeeuwse vrienden van vroeger bleef. We zagen elkaar nog steeds regelmatig, deden samen een biertje of maakten een strandwandeling. Veel van hen woonden en werkten niet meer in Zeeland en op die manier ontstond het idee om een ‘Kom nog eens een dagje terug naar Zeeland-dag’ te organiseren. Om zoveel mogelijk mensen te bereiken, werd er een LinkedInpagina in het leven geroepen. De aanmeldingen stroomden binnen en het eerste event was een succes.

Jim Goedhart (links) en Frederik Sinke (rechts), oprichters van De Zeeuwse Connectie.
FOTO: C.T. de Beer/De Zeeuwse Connectie

Positieve berichten de wereld inslingeren

“Doordat we zoveel mensen hadden verzameld, vonden we dat we er iets nuttigs mee moesten doen”, vervolgt Jim. Het idee ontstond om via sociale media zoals LinkedInn en Facebook positieve berichten over Zeeland de wereld in te slingeren, waardoor Zeeland onder de aandacht wordt gebracht. Via diezelfde kanalen kunnen Zeeuwen binnen en buiten de provincie, of het nu ondernemers zijn, studenten of kunstenaars, online de verbinding zoeken. Voor de offline verbinding organiseert de Zeeuwse Connectie regelmatig gezellige events in heel het land voor iedereen die op één of andere manier verbonden is met Zeeland.

Zeeuwse PioniersPrijs

Als kers op de taart wilden de oprichters het bereik van De Zeeuwse Connectie gebruiken om een mooi Zeeuws initiatief in het zonnetje te zetten. Zo ontstond het idee van de Zeeuwse PioniersPrijs. En dat werkt. “De Zeeuwse Pioniersprijs levert een geldbedrag van 5.000 euro en een mooi beeldje op, maar vooral heel veel media-aandacht”, laat Jim weten. “Als ze het zelf niet van de daken schreeuwen, doen wij het wel.”

Dit artikel is gepubliceerd op 22 januari 2020 in de Faam

Wil je meer artikelen lezen? Kijk eens in mijn portfolio

‘Addy is echt een dijk van een vrouw’

“Het is echt ongelooflijk wat ze doet, mijn vrouw mag echt wel eens in het zonnetje gezet worden”, vindt haar man, Hans van de Kreeke. Daar willen wij, als weekkrant, natuurlijk graag aan meewerken, maar er is een kleine kink in de kabel.

door Rachel van Westen

YERSEKE – “Ik denk dat ze het zelf helemaal niet ziet zitten om voor de krant geïnterviewd te worden. Als ze dan ook nog op de foto moet, hoeft het van haar waarschijnlijk al helemaal niet meer”, aarzelt hij. Ondanks zijn bedenkingen, blijft Hans bij zijn standpunt dat zijn vrouw een enorme pluim verdient. “Ze werkt nu al veertig jaar bij Ter Weel en zelf heb ik op jonge leeftijd Parkinson gekregen. Daardoor ben ik wel eens wat minder positief”, verwoordt hij voorzichtig. “Maar mijn vrouw verzint elke keer wel weer iets leuks om te ondernemen. Ze is zo sterk. Ze zou het echt wel verdienen, een leuk artikel in de krant.”

Verrassing

Er wordt wat gewikt en gewogen en uiteindelijk komen we tot de conclusie dat Addy misschien niet direct zit te wachten op journalisten en fotografen aan de deur, maar welk vrouw vindt het nu niet leuk om op zo’n manier verrast te worden door haar man? Hans weet genoeg te vertellen, dus het artikel kan gemaakt worden en na een paar telefoontjes met Zorggroep Ter Weel krijg ik Perry Lukus aan de lijn, een collega van Addy. “Morgen staat er de receptie op de planning ter ere van het veertigjarig jubileum van Addy, dan ga ik wel wat foto’s nemen”, belooft hij.

FOTO: Perry Lukus

Ondertussen vervolgt Hans zijn verhaal: “Zoals gezegd werkt mijn vrouw al veertig jaar bij Ter Weel. En dat vind ik op zich al bijzonder. Wij hebben elkaar leren kennen in de keuken van Ter Weel, maar het was geen liefde op het eerste gezicht hoor”, lacht hij. “Helemaal niet zelfs. Zij heeft het hart op de tong en ik lachte overal maar een beetje om.”

Impact op het gezin

Uiteindelijk sprong de vonk toch over en in 1992 zijn Hans en Addy getrouwd. Ze kregen samen een dochter en daarna zou je het verhaal af willen sluiten met de woorden ‘ze leefden nog lang en gelukkig’. Helaas, zo rooskleurig was de werkelijkheid niet. Ruim tien jaar geleden, kreeg Hans de diagnose Parkinson. Een half jaar later werd er een tumor op zijn nier ontdekt, waardoor de zieke nier verwijderd moest worden. Dat had flinke impact op het gezin. Hans werd volledig arbeidsongeschikt en moet met de regelmaat van de klok naar allerlei ziekenhuizen. “Ik moet op controle naar het ziekenhuis in Goes, maar ook naar Rotterdam en Tilburg. Mijn vrouw moet voor elk ziekenhuisbezoek vrij vragen om mij te brengen. Ze zeggen wel eens: Parkinson heb je niet alleen, dat heb je samen. Dat is echt waar hoor. Ik voel me daar wel eens schuldig over. Addy is echt een dijk van een vrouw. Ze is zo sterkt als een beer. Ze organiseert van alles en als ik even mijn dag niet heb, verzint zij altijd wel iets leuks om samen te ondernemen. Ze sleept me er af en toe echt doorheen.”

Dit artikel is gepubliceerd in de Bevelander van 22 januari 2020

Computers fiksen is een eitje voor Bryan

Bryan Brugman uit Heinkenszand is vijftien jaar en heeft een goeie kop verstand van computers. Hij is er inmiddels zo handig in geworden om computerproblemen op te lossen, te programmeren en computers aan te sluiten, dat hij heeft besloten om een eigen bedrijfje op te starten.

door Rachel van Westen

Bryan is niet zomaar de zoveelste tiener die handig gebruik maakt van zijn expertise op het gebied van computers, want met een vette knipoog naar zijn autisme heeft hij zijn bedrijfj e ‘De PC-autist’ genoemd.

HEINKENSZAND – Dit komt op zich wel vaker voor en is eigenlijk nauwelijks nieuwswaardig te noemen. Maar Bryan is niet zomaar de zoveelste tiener die handig gebruik maakt van zijn expertise op het gebied van computers, want met een vette knipoog naar zijn autisme heeft hij zijn bedrijfje ‘De PC-autist’ genoemd. Nu zou je als lezer kunnen denken dat zoveel openheid over zijn diagnose er wel voor zorgt dat hij er makkelijk over kan praten. Maar daar zit ‘m nu net de kneep. Bryan heeft autisme en praten is dus alles behalve makkelijk. “Ik zeg niet zoveel”, laat hij weten. “Ik vind het ook lastig om oogcontact te maken. Daardoor zien mensen me soms als niet sociaal.”

Veranderingen

Hij kan er last van hebben als er veel gebeurt of als zich nieuwe dingen of situaties voordoen. “Die veranderingen, daar kan ik niet zo goed mee omgaan.”
Een interview voor de krant is dus ook een serieuze uitdaging voor Bryan. Maar na een beetje heen-en-weer mailen flikt hij het toch om de alle vragen te beantwoorden.

Vis in het water

Heel anders is het voor hem om achter een computer te schuiven. Daar is hij als een vis in het water. “In het begin heeft mijn vader me veel geholpen, maar daarna heb ik het meeste mezelf aangeleerd. Autisme is soms heel lastig, maar het heeft ook voordelen, want als ik ergens aan werk of ergens mee bezig ben, kan ik me daar helemaal op focussen. Dat geldt eigenlijk voor alles.” De eerste klant heeft al gebruik gemaakt van zijn diensten.
“Het probleem was het besturingssysteem van een laptop. Dat was beschadigd en dat heb ik opnieuw geïnstalleerd. Probleem opgelost”, vertelt Bryan. En wat hij later wil gaan doen? Nou, dat spreekt voor zich natuurlijk. “Iets met computers”, is het antwoord.

De PC-autist 

“Als mensen hulp nodig hebben kunnen ze een email sturen naar depcautist@gmail.com”, vertelt Bryan. “Het tarief is 5 euro per uur en eventueel de kosten voor onderdelen of reiskosten als ik iets bij iemand thuis aan moet sluiten.” Op de vraag wat hij gaat doen met het eigenhandig verdiende geld, reageert hij als een rasechte ondernemer. “Dat ga ik investeren in beter werkmateriaal zodat ik sneller problemen kan oplossen.”

Dit artikel is gepubliceerd in De Bevelander van 15 januari 2020 

Eén misstap en alles werd anders

Mellanie Roks uit Kloetinge gleed in maart vorig jaar uit in de glijbaan van het zwembad. Ze klapte op een opstaande rand, eerst met haar ribben en daarna kreeg haar hoofd een flinke klap te verduren. Ze moest twee weken rust nemen om te herstellen, maar ze knapte niet op. Integendeel. De klachten werden alleen maar erger en een paar maanden later kreeg ze de diagnose PCS, een vorm van traumatisch hersenletsel. In september vorig startte ze met revalidatie bij Revant in Goes, maar omdat de behandeling haar niet bood waar ze op hoopte, ging ze op zoek naar andere behandelmogelijkheden. Tijdens haar zoektocht kwam ze in contact met mensen met een vergelijkbare geschiedenis die buitengewoon positief waren over hun CFX behandeling in het Amerikaanse Utah. Mellanie is een crowdfunding gestart om voldoende geld bij elkaar te krijgen voor deze behandeling.

door Rachel van Westen

KLOETINGE – “Ik werkte als hoofd bediening in een restaurant in Rucphen. Ik reed elke dag vanuit Kloetinge naar mijn werk en weer terug. Meestal werkte ik tot een uur of één ‘s nachts en de volgende dag om zeven uur was ik er weer voor mijn kinderen. Ik heb twee heerlijke meiden van zes en acht. Ik was een multitasking talent en een lieve moeder. Daarnaast zat ik overal bij, van Carnaval tot de voetbal. Dat is allemaal weg. Ik ben veranderd in een hork. Een oma. Vooral iemand waarbij alles te veel is. Mijn leven is een krentenbol”, verzucht Mellanie.

FOTO: Rachel van Westen

Letterlijk één stomme misstap zorgde ervoor dat het leven van Mellanie en haar gezin volledig op z’n kop werd gezet. Het gebeurde in maart vorig jaar toen Mellanie met haar man en twee dochters genoot van een dagje zwembad. Ze hadden dikke pret in de waterglijbaan. Als ze ervan af waren gegaan, was het de sport om zo snel mogelijk weer naar boven te rennen voor een volgende glijpartij. En toen ging het mis. “Ik stapte in de bak waar het water de glijbaan instroomt. Ik gleed uit en kwam met mijn ribbenkast op de rand, schoot de glijbaan in en klapte met mijn hoofd nog een keer op dezelfde rand. Mijn man zag het gebeuren en dook gelijk achter me aan.  Terwijl dat gebeurde, viel onze jongste dochter van de trap.”

Twee weken rust

Terwijl haar man met hun dochtertje naar de eerste hulp ging, raakte Mellanie bewusteloos. “Ik ben gevonden door een badmeester. We weten dus niet hoe lang ik weg ben geweest. Ik was heel misselijk toen ik wakker werd en moest overgeven, maar de pijn aan mijn ribben was het ergst. De volgende dag zijn we naar de huisarts gegaan, daar kwamen we erachter dat ik negen gekneusde ribben en een gekneusde long had. De huisarts heeft ook gevraagd of ik op mijn hoofd was gevallen, maar daar had ik niet zoveel last van, dus die bezorgdheid heb ik afgewimpeld. Ik moest twee weken rust nemen om mijn ribben te laten herstellen.”

Er was iets heel erg mis

Op dat moment maakte Mellanie zich nog niet zoveel zorgen. Het zou allemaal wel weer goed komen en ze hoopte haar normale bezigheden weer snel op te kunnen pakken. Tot die dag dat ze uit bed kwam en haar zicht volledig was verdwenen. “Ik zag helemaal niks. Na een poosje kreeg ik weer een beetje zicht, maar ook immense hoofdpijn. Ik heb de huisartsenpost gebeld en zij hebben de ambulance gestuurd en is er een CT scan gemaakt.

FOTO: Rachel van Westen

Daar was op dat moment niks op te zien, dus dan word je naar huis gestuurd met het advies om rust te nemen. Maar het werd niet beter, het werd steeds erger. Ik kon niet meer nadenken, ik kon niet meer schrijven. Post? Ik kon het niet lezen. De letters dansten over het papier. Als mijn meiden moesten lachen, werd ik gek en moest ik naar buiten. Op den duur ging ik beseffen dat er iets heel erg mis was.”

Traumatisch hersenletsel

Uiteindelijk kreeg Mellanie de diagnose PCS, een vorm van traumatisch hersenletsel. “Vervolgens werd ik aangemeld bij de revalidatie en ik leefde in de overtuiging dat zij me zouden oplappen. Dat ik mijn leven weer terug zou krijgen. Ik ben daar nu al een paar maanden in behandeling en inmiddels weet ik dat dat niet gaat gebeuren. Zij gaan mij niet herstellen, zij gaan mij leren leven met de handicaps die ik nu heb. En dat gaat er bij mij niet in. Ik ben jong en ik heb een jong gezin met twee heerlijke meiden. Ik wil mijn leven terug.”

Behandeling in Amerika

Mellanie ging op zoek naar andere behandelmogelijkheden en tijdens die zoektocht stuitte ze op CFX, een behandeling die wordt gegeven in het Amerikaanse Utah. Deze behandeling is compleet anders dan de behandeling die in Nederland wordt gegeven. De Nederlandse (revalidatie)artsen zijn ervan overtuigd dat rust, regelmaat en structuur van belang zijn om geleidelijk aan weer te kunnen participeren in de maatschappij. De behandelaars in Utah zijn van mening dat er door het letsel gedeeltes van de hersenen lui zijn geworden of niet meer helemaal functioneel. Dit willen ze verbeteren door de patiënt in één week allerlei intensieve en complexe oefeningen tegelijk uit te laten voeren, waardoor de hersenen juist extra gestimuleerd worden. Hoewel er in Nederland nog geen wetenschappelijk onderzoek is gedaan naar het effect van de behandeling, zijn de verhalen van de Nederlandse patiënten die zich in Utah hebben laten behandelen, hoopgevend. Daarnaast is er ook een parallel met onder andere de Macedonische methode. Mensen met posttraumatische dystrofie die hier, in Nederland, waren uitbehandeld, zochten vijftien jaar geleden hun heil in Macedonië. De Macedonische methode week sterk af van de gangbare therapieën en werd met de nodige argwaan benaderd. Toch, na enkele jaren en uitgebreid wetenschappelijk onderzoek, is deze methode nu onderbouwd en wordt hij grotendeels toegepast in de Nederlandse revalidatie. Of dat ook gaat gebeuren met CFX, moeten we nog afwachten. Op dit moment liggen er wel serieuze plannen om onderzoek te gaan doen naar de Nederlandse CFX patiënten. “Ik weet niet hoe lang dat gaat duren”, zegt Mellanie, “maar daar kan ik toch niet op wachten? Ik hoop dat ik via crowdfunding voldoende geld bij elkaar krijg, zodat ik in maart met de behandeling kan beginnen. Ik wil mijn leven terug.”

Wil jij ook helpen? Ga naar gofundme.com en zoek op ‘Mellanie Roks’.

Dit artikel is gepubliceerd in de Bevelander van 15 januari 2020

Een schok in boekminnend Zuid-Beveland

Het veroorzaakte best even een schok in boekminnend Zuid-Beveland toen Manda Heddema haar vertrek uit Goes aankondigde. Gelukkig liet ze de Zeeuwse boekenliefhebbers niet in onzekerheid achter, want tegelijk met de bekendmaking van haar vertrek, werd ook de nieuwe eigenaar van de Koperen Tuin voorgesteld.

door Rachel van Westen

GOES  – Hoewel, een voorstelrondje was niet meer echt nodig, want de nieuwe eigenaar, Anthoni Fierloos is natuurlijk in heel Goes en omstreken bekend als dé boekenman. Als vijftienjarige ventje werkte hij al in het Paard van Troje en in 2003 nam hij deze winkel over. Twee jaar later begon hij ook als uitgever en inmiddels werkt hij 37 jaar in het vak. “Ik ben al die tijd nog nooit met tegenzin naar mijn werk gegaan en hoop mijn vijftigjarig jubileum als boekverkoper echt nog wel te halen.”

Samenwerking

Anthoni werkte al jaren samen met Manda en ze bedachten allerlei mooie, verrassende en leuke evenementen. Het was dan ook voor niemand een enorme verrassing dat Anthoni de nieuwe eigenaar werd van de Koperen Tuin. “De reacties zijn tot nu toe fantastisch. Ongelooflijk goed, daar ben ik echt heel erg blij mee.”

Anthoni Fierloos in de Koperen Tuin. FOTO: Rachel van Westen

Wat zijn de plannen?

Maar wat staat ons te wachten? Worden beide boekhandels kopieën van elkaar, hetzij in een ander pand? Of komt het Paard van Troje straks in de verkoop? “Geen van beide”, antwoordt Anthoni resoluut. “De winkels hebben hun eigen specialiteiten. De stripboeken in het Paard van Troje zijn sterk, dus die moet ik beslist hier houden. De locatie van het Paard is ook echt een pluspunt, want er lopen hier heel veel mensen langs. Maar de Koperen Tuin heeft ruimte en daar hoop ik meer uit te gaan halen. Die ruimte miste ik altijd in Het Paard. Ik heb echt heel veel ideeën waar ik ruimte voor nodig heb.”

Koffietafel in de boekwinkel 

“Ik wil gaan kijken of er in de Koperen Tuin mogelijkheden zijn om weer iets met horeca te gaan doen, maar ondersteunend, dus bijvoorbeeld een leestafel met koffie. Als ik het voor elkaar krijg, wil ik dat oppakken. En ik wil graag…” Anthoni aarzelt even. “Ja, er zijn heel veel ideeën, maar die houd ik nog even voor me, zolang ik geen zekerheid heb of het lukt om ze uit te voeren.” Er zit dus niets anders op dan rustig af te wachten en de Facebookpagina ‘De Tuin van Troje’ goed in de gaten te houden, want die blijft natuurlijk gewoon bestaan.

Twee winkels runnen

Maar hoe gaat hij het praktisch voor elkaar boksen om twee boekhandels te runnen en daarmee dus dubbel zoveel werk te verzetten? “Ja, is wel een grote uitdaging. Natuurlijk hebben we in beide winkels hartstikke goed personeel en ik ben zelf van plan om in elke winkel twee vaste dagen te staan en de zaterdag wissel ik af. De inkoop kan ik voor beide winkels in een keer doen, dus dat bespaart weer tijd. De administratie heb ik echt helemaal uit handen gegeven en dat betekent dat ik nu meer op de vloer sta. Daar heb ik echt zin in.”

Dit artikel is gepubliceerd in de Bevelander van 8 januari 2020 

Herschrijven of redigeren

Overtuigende flyers, wervende brieven… je wilt niet weten hoe vaak ze in de vuilnisbak belanden vanwege simpele spel- of taalfouten. 

Zie dat nog maar eens goed te maken.

Een foutloze tekst is stap één. Daarna komt er ook nog een tweede stap: een tekst moet overzichtelijk zijn, prettig leesbaar en er moet structuur zitten in jouw verhaal.
(oké, da’s niet alleen de tweede stap, dat zijn er meer…)

Tekstbureau Zeeland sleutelt graag aan jouw (nieuws)brief of andere tekst zodat je binnen enkele dagen in het bezit bent van een foutloze tekst.

Stuur je tekst ter beoordeling op naar tekstbureauzeeland@gmail.com. Ontvang gratis advies en een offerte op maat. 

Zet vandaag nog de eerste stap

De Nieuwe Toekomst. Zo heet het project waarmee SMWO samen met vrijwillige coaches vrouwen begeleidt die na een periode van huiselijk geweld willen werken aan een nieuwe toekomst. De eerste groep ging in april van dit jaar van start en de tweede groep begint in januari.

door Rachel van Westen

Bij de term ‘huiselijk geweld’ denken we al snel aan fysieke mishandeling door ouders of een partner. Maar huiselijk geweld is veel meer dan slaan en schoppen. Ook psychische mishandeling, verwaarlozing of seksuele mishandeling vallen onder de noemer huiselijk geweld. Elke vorm van huiselijk geweld heeft een enorme impact op jouw gevoel van eigenwaarde, jouw ontwikkeling en vaak ook op je financiële zelfstandigheid.

Eerste stap

Herken jij jezelf hierin? Neem vandaag de eerste stap en meld je aan voor het project De Nieuwe Toekomst. Om je een beeld te geven van het project, vertelt één van de deelneemsters hoe zij het ervaren heeft. Ze blikt terug op de situatie waarin ze zich bevond, legt uit wat haar motiveerde om mee te doen en ze vertelt vol trots waar ze nu staat.

Geweld

“Ik had in mijn relatie te maken met moreel geweld. De laatste maand, ik was toen hoogzwanger, kreeg ik ook te maken met fysiek geweld. Duwen, trekken, slaan, spugen of ik werd opgesloten in een kamer. Toen ik mijn pasgeboren kindje zat te voeden, sloeg mijn ex op mijn hoofd. Heel hard en meerdere keren achter elkaar. Diezelfde nacht ben ik, samen met mijn kindje, het huis uit gevlucht. Mijn kaak stond scheef en ik heb dagen niet kunnen eten.”
Deze jonge vrouw, die voor de veiligheid van haarzelf en haar kindje graag anoniem wil blijven, kwam terecht in de crisisopvang. Na verloop van tijd kreeg ze een sociale huurwoning toegewezen en durfde ze weer voorzichtig toekomstplannen te maken.

Tijdens de eerste training mogen de deelneemsters een moodboard maken waarin ze laten zien wie ze zijn en wat ze willen bereiken. 

“In die periode kreeg ik een flyer over dit project. Er zaten twee kanten aan. Aan de ene kant wilde ik graag weer iets gaan doen met mijn leven, dus dit was het perfecte aangrijpingspunt om verder te gaan. Maar ik twijfelde ook. Dit is bedoeld voor vrouwen die vergelijkbare dingen mee hebben gemaakt en ik wilde niet weer in die sfeer terechtkomen. Maar na het kennismakingsgesprek was ik overtuigd. Dit voelde heel goed.”

Moodboard

“We hadden tien weken achter elkaar, wekelijks een training. Tijdens de eerste training mocht ik een moodboard maken waarin ik liet zien wie ik ben en wat ik wil bereiken. Ik wist al wel dat ik met kinderen wilde gaan werken, maar nog niet precies op welke manier en hoe ik dat kon gaan realiseren. Tijdens het traject zijn we gaan onderzoeken hoe we dat konden waarmaken. Dat varieerde van heel praktische tips over het maken van een CV tot fijne gesprekken met mijn coach.”

Over een jaar heb ik mijn diploma

“Mij heeft het echt heel veel goeds gebracht. Inmiddels loop ik stage in een kinderdagverblijf en ik begin volgend jaar met mijn opleiding. Over een jaar heb ik mijn diploma”, zegt ze stralend. Bovendien is één van de deelneemsters echt een geweldige vriendin geworden. Zij kan mij bellen als het nodig is en ik haar. We hebben heel veel steun aan elkaar. Ik word nu nog steeds begeleid door een vrijwillige coach en ook zij is fantastisch. Ik kan zelfs zeggen dat wij vriendinnen zijn geworden.”

Dit artikel is gepubliceerd op 4 december in de Bevelander

Ieder kind heeft recht op een sinterklaascadeautje

Ja, het komt voor. Overal. Kinderen die geen cadeau krijgen van Sinterklaas, terwijl hun vriendjes en vriendinnetjes in de klas de mooiste dingen showen die Sint en zijn Pieten afgelopen nacht door de schoorsteen hebben geschoven. Als kind begrijp je niet waarom jij geen cadeautje hebt gekregen. Je bent toch lief geweest? Je hebt toch je best gedaan?

door Rachel van Westen

Ook voor ouders is het intens verdrietig als ze geen sinterklaascadeautje kunnen kopen voor hun kind. Simpelweg omdat er geen geld voor is. Maar er gloort hoop aan de horizon, want je kunt deze kinderen aanmelden bij de Sinterklaasbank. Wat dat is? Om dat goed uit te leggen gaan we ruim tien jaar terug in de tijd.

Gesloten deuren

Het begon allemaal bij Elisa Nuij. In haar functie als politierechercheur komt ze achter voordeuren die voor anderen gesloten blijven. Die ene keer, jaren geleden, toen ze een kale woning binnenstapte, werd ze nog meer geraakt dan anders.

Kindertekening

“Gas en licht waren afgesloten en in de keuken zag ik een oranje gasstelletje wat je normaal gesproken alleen op de camping gebruikt”, vertelt Elisa. “Op de vloer lagen matrassen. Hier en daar zag ik wat verdwaald oud speelgoed. Aan een van de kale muren hing een tekening van Sint en zijn Pieten op de pakjesboot. De fleurige sinterklaastekening in contrast met de kille woning greep me enorm aan. Toen ik ‘s avonds mijn dochter in bed legde en het dekbed over haar heen trok, bleef dat gevoel hangen. De volgende morgen rende mijn dochter naar beneden met rooie wangetjes van opwinding om te kijken wat er in haar schoen zat. Op dat moment dacht ik: ‘Ik kan dit allemaal voor mijn dochter doen, maar hoe doen die ouders dat waar ik gisteren was? Ook hun kindje hoort op school en in de media dat je je schoentje mag zetten en dat Sint pakhuizen vol cadeautjes heeft. Hoe gaan zij uitleggen dat hun kind geen cadeau krijgt?”

FOTO: Sinterklaasbank

Kinderen helpen

Deze gedachte bleef door Elisa’s hoofd malen en zo kwam ze op het idee om deze kinderen aan een cadeau te helpen.
“Ik ben goed in het bedenken van plannen”, vertelt Elisa. “Tegelijkertijd zoek ik graag de samenwerking met anderen. Daarom legde ik het idee voor aan een collega. Diezelfde middag zaten we al bij de notaris om een stichting op te zetten. Door persoonlijke omstandigheden moest mijn collega helaas afhaken en kwam het allemaal niet van de grond. Tot ik Silvia van Neerbos sprak. Ik vertelde haar dat we deze stichting hadden opgericht, maar dat ik het idee uiteindelijk niet van de grond kreeg. Waarop Silvia antwoordde: ‘Ik ga helpen.’ Nou, als zij zoiets zegt, dan doet ze het. Sil en ik zijn totaal anders, zij is ondernemer en ik ben ambtenaar, maar die combinatie bleek goud.”

Van vijftig naar vijfduizend kinderen

Om hun stichting van de grond te krijgen, klopten Elisa en Silvia aan bij de Voedselbank. “Daar waren vijftig kinderen aangemeld en voor hen zouden wij een cadeau regelen. Een gloednieuw cadeau, dat ze zelf kunnen uitzoeken uit een speelgoedboekje. Het geld moesten we zelf versieren, desnoods zouden we het privé betalen. We hebben hele nachten bij een toilet gestaan met een schoteltje en heel veel chloor. Sil zat vierentwintig uur op een schommel voor 450 euro. Dat soort werk. Van vijftig kinderen in het eerste jaar, gingen we naar honderdtwintig in het tweede, en sindsdien zijn we elk jaar gegroeid. Afgelopen jaar heeft de Sinterklaasbank vijfduizend kinderen een cadeau van Sint kunnen geven.”

“Onze ICT Piet – politie collega Henrique van Huisstede – heeft in zijn vrije tijd een compleet geautomatiseerd systeem ontwikkeld. Als je zo groot wordt en met alleen maar vrijwilligers werkt, moet je wel efficiënt werken. Wij zoeken contact met intermediairs: Mensen die beroepsmatig contact hebben met deze gezinnen, zoals bewindvoerders, maatschappelijk werkers, schuldhulpverleners, docenten maar ook met huisartsen en gemeenten. Deze intermediairs hebben contact met de gezinnen en weten dus of er sprake is van verborgen armoede en kunnen kinderen aanmelden. Na goedkeuring door ons ontvangt het gezin voor het aangemelde kind een code waarmee zij via de website van Top1Toys een cadeau – tot een waarde van 25 euro – kunnen bestellen. Het cadeau wordt door Top1Toys keurig thuisbezorgd. We zijn heel blij dat Top1Toys heeft aangeboden om met ons samen te werken, want zonder logistieke partner zou er geen Sinterklaasbank zijn. In heel het proces wordt de privacy van het gezin en het kind gewaarborgd. Wij willen de gezinnen met verborgen armoede bereiken, die gezinnen wil je niet afstoten of verder belasten.”

De wereld op zijn kop

“Veel gezinnen die leven in armoede zijn bekend bij instanties en daardoor richten charitatieve instellingen en stichtingen zich veelal op dezelfde gezinnen. Maar hoe vind je nu juist die stille armoede? Het zijn echt niet alléén de bijstandsgezinnen die in armoede leven. Armoede heeft niet altijd een gezicht. In veel gevallen werken de ouders en staat er een auto voor de deur, maar heerst er toch enorme armoede in een gezin. Zonder dat dit zichtbaar is voor de buitenwereld. Dan denk ik gelijk aan dat ene gezin met vier kinderen. De vader was alleenverdiener en werkzaam als monteur. Omdat hij zijn gezin wat extra’s wilde geven werkte hij zoveel mogelijk over, met als resultaat dat het gezin net buiten alle toeslagen viel. Het gezin hield netto vier euro meer over dan een bijstandsgezin met twee kinderen. Ten einde raad besloot hij daarom een beroep te doen op de bestaande regelingen om zijn kinderen op die manier iets extra’s te kunnen geven. Helaas kon hij daar niets krijgen. Er wordt namelijk gekeken naar het bruto-inkomen en niet naar het netto besteedbaar inkomen. Zij konden niet anders dan hem te adviseren niet meer over te werken en daarna een nieuwe aanvraag te doen. Gelukkig kende die instantie de Sinterklaasbank en kon ze hem in ieder geval een zorgeloze Sinterklaasavond bieden.”

Veel meer dan een cadeau

“Deze vader heeft ons laten weten dat een sinterklaascadeau veel meer is dan alleen een cadeau.
‘U heeft ervoor gezorgd dat er een zware last van mijn schouders is gevallen. Door uw toedoen kon mijn zoon op school vertellen dat hij ook een Sinterklaascadeau heeft gekregen en zich kan identificeren met de groep, zonder buitengesloten te worden’, vertelde hij later.
Deze vader is iemand als jij en ik, hoor. Het kan iedereen overkomen.”

Blijven zoeken

Dat er veel tijd in gaat zitten, maakt het team van de Sinterklaasbank niet uit. Het komt vanuit het hart. Ze doen er alles aan om de veelal verborgen doelgroep te vinden.
“Dat vind ik echt heel belangrijk”, vervolgt Elisa. “Veel stichtingen vissen in dezelfde vijver en storten zich op dezelfde doelgroep. Dat besef kwam vooral door een bedankje waar we heel blij van werden, maar vervolgens zagen wij via een linkje onderaan het bericht dat het gezin van nog zo’n vier andere instanties Sinterklaascadeaus had gekregen. En dat terwijl andere kinderen niets krijgen omdat ze moeilijker te vinden zijn. Naar hen zijn we dus heel erg op zoek.

Dat geven wij ook mee aan de intermediairs: ga praten met je cliënten, bespreek de mogelijkheid van de Sinterklaasbank, maar als die mensen al voorzien worden, stap dan door naar de volgende. Wij zien dat ook als verplichting naar onze donateurs. Zij geloven in ons doel, dan moeten wij er ook echt alles aan doen dat hun geld terechtkomt bij de kinderen die buiten de pakjesboot vallen!”

Meer weten over Elisa’s initiatief? Kijk op www.sinterklaasbank.nl