Neem de tijd om stil te staan

Op een herfstachtige dag in oktober, liep ik over de zeedijk van Baarland. Op de golven van de Westerschelde zag ik twee kitesurfers stunts uithalen en iets dichterbij, in het slik tegen de dijk zag ik hoe een paar bergeenden hun kostje bij elkaar scharrelden. Ik genoot van de wind in mijn gezicht en van het heerlijke gevoel van vrijheid dat me altijd omringt als ik in de buurt van de zee ben.

door Rachel van Westen

BAARLAND – Toen passeerde ik een oorlogsmonument. Ik ben er al zo vaak langsgelopen, maar dit keer stopte ik en probeerde me voor te stellen hoe toen, op die vroege ochtend van 26 oktober 1944, aan de andere kant van de Westerschelde honderden mannen in hun amfibievoertuig of buffalo stapten om de Westerschelde over te steken en Zuid-Beveland te bevrijden. Zaten ze met een bonkend hart van spanning te wachten op wat komen ging? Hadden ze het koud en dachten ze aan een bord warm eten aan de keukentafel van hun moeder?

FOTO: Rachel van Westen

Zwart-wit beelden

Het is gek, maar als ik een beeld probeer te vormen bij de gebeurtenissen die ik gehoord, gelezen of gezien heb over de Slag om de Schelde, dringen zich altijd die zwart-witbeelden op van filmpjes die ik heb gezien over die tijd, waarbij met een krakerige stem verslag wordt gedaan van de gebeurtenissen. Het voelt bijna onwerkelijk.

Realiteit

Toch is het de keiharde realiteit dat hier, exact vijfenzeventig jaar geleden, honderden mannen en jongens op deze plek aan land kwamen. Dankzij de filmbeelden, foto’s en verhalen van ooggetuigen, hebben we vandaag de dag redelijk in kaart kunnen brengen hoe die Slag om de Schelde is verlopen. De Slag om Baarland verliep vrij vlot en er werd wel gesproken over een succesvolle operatie. Dat klinkt anno nu toch een beetje vreemd, als je weet dat er alleen al op die eerste dag zestig doden zijn gevallen. Zestig mensenlevens. Wat een verdriet.

Mallardviaduct

Er was geen tijd om stil te staan bij de verloren levens. De mannen moesten verder. Ook Walcheren wachtte op de bevrijders. De volgende dag, 27 oktober 1944, trokken de troepen naar de Sloedam. In de betonnen bunkers in de Jacobapolder zaten de Duitsers verschanst. Een deel van die bunkers staan er vandaag de dag nog steeds en als je daar eens een keer gaat kijken, bezoek dan ook de gedenkplaats aan de Postweg die parallel loopt langs de A58 bij het Mallardviaduct. Ook de naam van dit viaduct is een herinnering aan de strijd die hier is geleverd. Het was lastig om de Sloedam te veroveren en het mislukte tot twee keer toe. Toen werd er besloten om de Duitsers aan de Walcherse zijde van de Sloedam te verrassen door een nachtelijke aanval over het water en door de modder van het Sloe. De mannen staken het water over in canvas bootjes en ploeterden later een uur lang door de slikken en schorren waar ze soms tot hun middel in wegzakten. Het was een zware tocht, maar toch wisten ze daarna de Duitsers te overmeesteren. Deze geheime aanval kreeg de codenaam ‘Operatie Mallard’.

9.764 doden

Alleen al tijdens de Slag om de Schelde, in de periode van 4 september tot en met 28 november 1944 verloren in totaal 9.764 burgers en militairen het leven. Ongeveer net zoveel mensen wonen er vandaag de dag in de twee dorpen Heinkenszand én ‘s Gravenpolder bij elkaar. Zoveel doden in nog geen drie maanden tijd.

Continu in angst leven

Het is al weer vijfenzeventig jaar geleden dat dit deel van Zeeland werd bevrijd. Er zijn nog maar weinig mensen over die deze oorlog zelf hebben meegemaakt en echt weten welke impact het heeft om in oorlog te leven. De meeste mensen hebben geen hoe het voelt om continu in angst te leven. Gelukkig maar. Laten we vooral blijven hopen dat we dat nooit te weten komen. Toch is het wel belangrijk dat we beseffen dat het leven in vrijheid een voorrecht is. Het monument op de zeedijk in Baarland, de bunkers in de Jacobapolder, de gedenkplaats aan de Postweg, de naam van het viaduct over de A58 en al die andere monumenten en oorlogsbegraafplaatsen zijn markeringspunten in ons prachtige Zeeuwse landschap die ons wijzen op de verschrikkingen die hier hebben plaatsgevonden. Door dit soort monumenten word je weer even op scherp gezet. Stop de volgende keer wanneer je langs een oorlogsmonument loopt. Neem de tijd om stil te staan. Lees de namen van echte mensen en wees dankbaar dat je in vrijheid leeft.

We mogen deze dokter niet vergeten

Elf jaar na het verschijnen van zijn eerste boek, presenteert Rinus Spruit uit ‘s-Heerenhoek alweer zijn vierde boek ‘De wonderdokter’. Een verhaal over een bijzondere en vooruitstrevende Zeeuwse arts, die we bijna waren vergeten of sterker nog, waar we misschien nog nooit van hebben gehoord.

door Rachel van Westen

‘S-HEERENHOEK – Rinus Spruit debuteerde in 2008 met zijn eerste boek dat oorspronkelijk werd uitgegeven onder de titel ‘Zwieg Stille’ en een jaar later opnieuw verscheen bij de Amsterdamse uitgeverij Cossee onder de titel ‘De Rietdekker’. Vier jaar later volgde ‘Een dag om aan de balk te spijkeren’ en twee jaar geleden verscheen ‘Broeder, schrijf toch eens!’ Van zijn eerste boek werd een toneelbewerking gemaakt, dat niet alleen op de planken kwam in Zeeuwse theaters, maar ook in Den Haag en Amsterdam. Zowel zijn eerste als tweede boek werden vertaald in het Duits.

FOTO: Rachel van Westen

“Dit boek is echt heel anders dan mijn voorgaande boeken”, zegt Rinus Spruit over ‘De Wonderdokter’. “Het is niet mijn verhaal, maar ik heb het samengesteld uit het levensverhaal dat deze dokter, Albert Willem van Renterghem, aan het eind van zijn leven zelf heeft geschreven. Dat levensverhaal is verschenen in twee delen, alles bij elkaar zo’n 1.400 bladzijden. Hij heeft er tien laten drukken, een ervan kwam in het archief in Goes en daar heb ik een paar jaar geleden eens in zitten bladeren. Ik zag dat er heel mooie dingen instonden. Belangrijk ook. Het was zo mooi en goed, dat ik het zonde vond dat vrijwel niemand dit zou lezen. Uiteindelijk ben ik ermee begonnen om het beste uit die autobiografie te halen, op zo’n manier dat het één verhaal vormt. Ik vind dat we dokter Van Renterghem niet mogen vergeten, hij heeft veel betekend voor de gezondheidszorg. Hij werd geboren in Goes en vestigde zich ruim 140 jaar geleden in Heinkenszand als huisarts, toen noemden ze dat ‘arts ten plattenlande’.

Dan wordt het verhaal heel bijzonder

Na vier jaar verhuisde hij naar de markt in Goes en werkte daar zes jaar als huisarts en vanaf dat moment wordt het verhaal echt bijzonder. Deze arts ontdekte dat de geest invloed kan hebben op de gezondheid van het lichaam. Dat was voor die tijd revolutionair. Hij ging in de leer bij dokter Liebeault in het Franse Nancy, deze man werd gezien als de grondlegger van de hypnose als therapie. De Zeeuwse Renterghem paste het geleerde toe in zijn praktijk in Goes en behaalde daarmee verbluffende resultaten. Uiteindelijk is hij uitgegroeid tot een man van aanzien in de Nederlandse geestelijke gezondheidszorg. Hij was de eerste die het woord ‘psychotherapie’ gebruikte. En toch kent bijna niemand hem. Dat heeft me aangezet om dit verhaal te schrijven.

Het is een boeiend verhaal

Het is geen saaie, wetenschappelijke bundel geworden, maar een heel boeiend verhaal over deze man. Hij vertelt over de patiëntenbezoeken in Heinkenszand en Goes, mensen die hiervandaan komen, zullen dingen herkennen. Je krijgt ook een beeld van de gezondheidszorg in die tijd, hoe primitief het was. Het zijn echt verhalen over mensen uit die tijd. Boeiend, ontroerend en soms ook heel grappig. Ik denk en hoop dat de lezer er blij mee zal zijn.”

Dit artikel is gepubliceerd in De Faam

‘Andere kinderen snappen je vaak niet’

Op woensdag 18 september tussen 13.15 en 14.00 uur wordt Hoogbegaafdheidscentrum De Wereldwijzer in Goes officieel geopend. De Wereldwijzer is gestart in januari en de enige voltijds school voor hoogbegaafde kinderen op Noord- en Zuid-Beveland. 

door Rachel van Westen

GOES – Een centrum voor hoogbegaafde kinderen, is dat nu echt nodig? Op het regulier onderwijs is toch voldoende aanbod voor slimme kinderen? Nou, dat laatste klopt wel. Het regulier onderwijs heeft extra aanbod voor kinderen die goed kunnen leren, maar in tegenstelling tot wat veel mensen denken, is ‘goed kunnen leren’ niet de definitie voor hoogbegaafdheid. “Een hoogbegaafd kind heeft naast een hoge intelligentie, ook een andere denkwijze, ze denken vaak heel creatief en hun beleving is anders. Ze zijn vaak prikkelgevoelig, voelen zich snel onbegrepen. Kinderen die hoog intelligent zijn, hebben daar over het algemeen geen last van”, vertelt Carla Plankenstein, leerkracht op de Wereldwijzer. “Binnen hoogbegaafdheid zitten veel categorieën en kinderen zijn heel divers. Sommige kinderen zijn duidelijk aan het onderpresteren, maar er zijn ook kinderen die het op school prima doen, maar thuis gedragsproblemen ontwikkelen. Of kinderen die botsen met andere kinderen omdat ze zich niet begrepen voelen, de één krijgt woedeaanvallen terwijl de ander zich terugtrekt in een hoekje en gepest wordt.”

FOTO: Rachel van Westen

Albero, een scholengemeenschap met 26 scholen, realiseerde zich dat het aanbod voor intelligente kinderen niet voldoende is voor hoogbegaafde kinderen. “Die slimme kinderen kunnen we op een reguliere basisschool heel veel uitdaging bieden, maar hoogbegaafde kinderen is echt een andere tak van sport”, vertelt directeur Sandra Dekker. “Datgene wat we hier doen is niet te doen in het regulier onderwijs. Vanuit die gedachte hebben we met elkaar besloten om dit hoogbegaafdheidscentrum op te richten.”

FOTO: Rachel van Westen

“Op deze school worden als basis reguliere methodes gebruikt en die hebben we verkort en we bouwen bijna alle lessen om, zodat je een dieper niveau krijgt”, vult leerkracht Carla aan. “Daarnaast zijn de lestijden korter. Dat houdt ook in dat we tijd overhouden en die extra tijd gebruiken we voor extra lessen, zoals een les sociale vaardigheden en de kinderen krijgen tijd voor een persoonlijk leerdoel, waarbij ze zelf mogen kiezen wat ze willen leren.”

Persoonlijk leerdoel

De 10-jarige Abigail is enorm geïnteresseerd in luchtballonnen en zij koos dit onderwerp als persoonlijke leerdoel. “Over vier weken weet ik daar heel veel vanaf”, vertelt ze enthousiast. “Ik weet nu dat een luchtballon door een brander de lucht in wordt geblazen.” Haar klasgenoten Olivier en Lisa zitten in een aparte ruimte met een gitaar en bladmuziek, want Olivier wil graag gitaar leren spelen en Lisa zit op gitaarles, dus zij vindt het wel leuk om hem daarmee te helpen. “Het is heel moeilijk om uit te leggen wat hoogbegaafdheid is”, zegt Lisa.

FOTO: Rachel van Westen

Anders denken

Olivier helpt haar een handje: “Als je hoogbegaafd bent kan je sneller werken omdat je hersenen sneller werken en je denkt ook anders.”
“Ja”, valt Lisa gelijk bij. “Je denkt anders en andere kinderen snappen je vaak niet. Hier snappen de andere kinderen je wel.”
“Dat is waar”, vindt Olivier, “En de leerkrachten snappen je ook veel beter.”

Dit artikel is gepubliceerd op 18 september 2019 in De Bevelander

Leg die telefoon weg en kom vissen

“We willen de jeugd vanachter het beeldscherm halen. En wat is er nu mooier dan vissen aan de zeedijk”, lacht John Pieper, initiatiefnemer en medeorganisator van het Open Zeeuws Jeugdkampioenschap kustvissen. “Vorig jaar zaten er 96 kinderen aan de zeedijk. Dit jaar organiseren we het kampioenschap voor de zevende keer en we hopen dat er nóg meer kinderen meedoen.”

door Rachel van Westen

De kampioenschappen worden gehouden op zaterdag 15 juni van 12.00 tot 15.00 uur aan de zeedijk bij Waarde tot Kruiningen. Iedereen tot en met 21 jaar kan meedoen. Het inschrijfgeld bedraagt 5 euro per persoon en aanmelden kan tot 8 juni door een mail te sturen naar John via jj.pieper@hetnet.nl

Laurens en Timo Delivorias

De achtjarige tweeling Laurens en Timo Delivorias uit Kwadendamme krijgt het vissen met de paplepel ingegoten. Niet alleen hun moeder is groot liefhebber van de vissport, ook opa en oma zijn fanatieke vissers. In eerste instantie lijken ze zelf maar gematigd enthousiast, wanneer het gesprek over vissen gaat. “Als het regent en je moet elke keer zo lang wachten is het saai”, is het eerste wat Timo zegt. Maar in de loop van het gesprek worden ze steeds enthousiaster en als je deze twee jongens aan de waterkant zet, zijn ze toch overduidelijk in hun element. Nadat de hengel is geïnstalleerd, gaat de één op zoek gaat naar krabbenpootjes en maakt de ander afdrukken van zijn handen in de Westerscheldemodder. “Ik heb trouwens wel een keer zo’n  grote vis gevangen”, komt Laurens nog even vertellen, terwijl hij zijn armen zeker vijftig centimeter uit elkaar houdt. “Die paste niet eens in de emmer.”

FOTO: Rachel van Westen

Thomas Delivorias

“Dat wachten duurt soms echt heel lang hoor”, vindt ook de negenjarige Thomas Delivorias, de broer van Timo en Laurens. “Vissen wordt pas leuk als ik de hengel mag inhalen. Dan moet er wel een vis aanzitten natuurlijk. Soms haal ik de hengel te snel in en dan gaat de vis er vanaf.” Op de vraag hoe je ervoor kunt zorgen dat die vissen ook echt bijten, hoeft hij niet lang na te denken. “Goed aas gebruiken en heel ver uitgooien. Dat is echt belangrijk.” Behalve aan de zee, vindt Thomas het ook leuk om in een slootje te vissen. “Vooral met een netje vissen is leuk. Dan vang je echt van alles hoor. Als je een keer je net door het water haalt, heb je zo al vijf kikkervisjes. Dat is wel leuk om te doen. En… als je met een net vist, hoef je lekker niet te wachten”, grijnst hij.

FOTO: Rachel van Westen

Corwin Wiskerke

Als basissschooljongetje zat Corwin Wiskerke (20) uit ’s Gravenpolder al langs de waterkant op rietvoorntjes te vissen. En dat wachten waar de jongere vissertjes mee worstelen? Daar heeft Corwin weinig last van. “Zeker tijdens wedstrijden of als je aan zee zit te vissen, ben je continu bezig. Je bent je onderlijnen aan het beazen, opnieuw ingooien en inhalen en je hebt te maken met eb en vloed. Maar voor mij is het echt ontspanning hoor, naast mijn studie en mijn werk. Je bent lekker buiten bezig, in de natuur. Natuurlijk is het nog leuker als je een beetje veel vis vangt.” De grootste vis die hij ooit ving was een snoek van 91 centimeter en in het zeewater had hij al een keer een gladde haai van 75 centimeter aan zijn hengel. “Dat was echt wel supergaaf”, blikt hij terug.

FOTO: Rachel van Westen

Kijk voor meer informatie over het jeugdkampioenschap op www.wsvreimerswaal.nl

Dit artikel is gepubliceerd op 3 juni 2019 in de PZC

Biljarters worden Bevelands kampioen

Het was echt een feestje in Dijkstede in Heinkenszand. Donderdag 9 mei werd er gevierd dat er twee Heinkenszandse biljartteams Bevelands kampioen zijn geworden. Dat is op zich al een feestje waard, maar er was nog iets bijzonders aan de hand.

door Rachel van Westen

HEINKENSZAND – “Dit is echt nog nooit gebeurd in onze geschiedenis”, roept Piet de Smidt verrukt. Hij is voorzitter van de Bevelandse Biljart Competitie Senioren (BBCS ) en doelt op het feit dat één van de teams met de kampioenstitel uit drie dames bestaat. Zoveel dames in één biljartteam is bijzonder, maar dat het winnende team uit drie dames bestaat is echt een unicum.
“Biljart is overwegend een mannensport, maar met de dames erbij is de sfeer echt anders geworden. Leuker”, benadrukt hij. “Er wordt meer gelachen.”

FOTO: Rachel van Westen

De kampioenstitel bouw je op gedurende heel het seizoen. De eerste wedstrijden beginnen na de zomerstop en vervolgens worden er een heel jaar door wedstrijden gespeeld tegen andere Bevelandse teams. Dit jaar deden er in het totaal 31 teams mee. Het team dat aan het eind van het seizoen de meeste punten heeft verzameld, mag zich Bevelands kampioen noemen. 

Carla, Jo en Ria

Inmiddels zijn de dames in kwestie, Carla Geldorp, Jo Dijksman en Ria Besuije ook aangeschoven. Ze hebben allemaal hun eigen motivatie om op wedstrijdniveau te biljarten.
“Vroeger voetbalde ik”, vertelt Ria, “Maar dat gaat nu niet meer. Biljarten is een sport die je heel lang kan doen, ook als je wat aan je lijf hebt. Maar het allerleukst vind ik toch wel het sociale aspect.”
Ook Jo doet vooral mee voor de gezelligheid. Maar nu haar team de kampioenstitel heeft gehaald, heeft ze besloten om te stoppen.  “Het is hartstikke leuk, maar als je het een beetje goed wil doen, moet je toch zeker eens een keertje oefenen. Maar dat doet Jo niet”, lacht ze zelf. “Jo heeft geen tijd. Ik moet ook eens poetsen thuis. Die ramen moeten toch ook schoon?”

Ik wil echt winnen

“Ja, bij mij kan je inmiddels niet meer naar buiten kijken”, reageert Carla lachend op de opmerking van haar teamgenoot. Op de vraag of zij ook voor de lol speelt of toch wel een beetje competitief is ingesteld, werpt ze me een blik toe die boekdelen spreekt. “Zeer competitief”, bevestigd ze. “Ik wil echt winnen. Als ik niet win ben ik hartstikke sacherijnig. Ik heb vroeger aan op hoog niveau geracet, echt internationaal. Dus dat competitieve zit er in. Ik kan helemaal niet goed biljarten, dus ik heb echt les genomen en zelfs een biljarttafel aangeschaft.”

Lid worden? 

Om mee te kunnen spelen met de biljartvereniging, moet je eerst lid worden van de soos. Voor het geld hoef je het niet te laten, want dat kost slechten een tientje per jaar. Voor 40 euro per jaar extra, mag je altijd gebruik maken van de biljarttafels en wekelijks meespelen met de competities. Neem voor meer informatie contact op met Piet de Smidt via 06 – 24 35 12 61 of pjdesmidt@zeelandnet.nl

Op zoek naar antwoorden in Auroville

“Ik zie veel kinderen die in de knel zitten. Kinderen die niet mee kunnen komen op school, jongeren die gestrest zijn, of zelfs een burn-out krijgen en gedeprimeerd raken. Ik denk dat we het heel anders kunnen doen, qua opvoeding en onderwijs”, vertelt Sandra Konst uit Goes.

door Rachel van Westen

GOES – Ze werkt in de Jeugdzorg, geeft yogalessen in Goes en daarnaast volgt ze de opleiding integrale yoga. Op dit moment zit ze in haar derde jaar en is ze zich aan het voorbereiden op haar eindscriptie. “Integrale yoga is eigenlijk yoga van alledag”, legt ze uit. “Het is dus niet de bedoeling om op je matje in de bergen verlicht te raken, maar juist om een paradijs op aarde te maken met de mensen om je heen. De grondleggers van de integrale yoga gaan ervan uit dat iedereen een kracht heeft, of noem het een talent, om in te zetten. Je moet niet werken om geld te verdienen en vervolgens op je vijftigste te denken: ‘Oh, is dit het nou?’ Het is de bedoeling dat je werkt omdat je het leuk vindt en om de maatschappij te dienen. Om dat te kunnen, is het belangrijk dat je je talenten ontdekt. Dat je jezelf leert kennen en weet wat je leuk vindt en waar je goed in bent. Hier, in onze westerse samenleving gaat het heel erg om prestaties. Kinderen moeten toetsen maken en diploma’s halen, maar voor mijn eindscriptie ga ik op zoek naar antwoorden op de vraag of het mogelijk is om kinderen integraal op te voeden en onderwijs te geven.”

FOTO: Rachel van Westen

Om dat te ontdekken, gaat Sandra een week naar Auroville in India. “Auroville is in 1968 gesticht door de spiritueel leider Mirra Alfassa. Er is geen geld, maar een soort ruilsysteem. Bewoners mogen dingen meenemen uit de supermarkt die ze nodig hebben. Dus niet meer. Echt wat ze nodig hebben. Ook het onderwijs is heel anders dan hier. Kinderen krijgen geen toetsen en geen diploma’s. Ze vinden het hier heel belangrijk dat kinderen zichzelf echt leren kennen. Wie ben je? Wat vind jij leuk? Ik ben benieuwd of het mogelijk is om kinderen op te laten groeien volgens die visie.” 

Jezelf leren kennen

Sandra heeft niet de illusie en zelfs niet de intentie om hier, in Nederland, even het onderwijssysteem op z’n kop te zetten. Hoewel ze wel gelooft dat het anders kan. Op een manier die misschien wel beter is voor het kind. “Hier moeten kinderen zich aanpassen aan het onderwijssysteem en daar zie ik ze vaak op afknappen. Kinderen moeten diploma’s halen om later werk te gaan vinden en dan te gaan leven. Ik denk dat het belangrijk is om jezelf te leren kennen. En dat kan al heel klein hoor”, vervolgt Sandra. “Laat kinderen zien wat er allemaal ‘te koop’ is in het leven. Neem ze mee naar het museum of een balletvoorstelling en ga lekker met je kind naar buiten. Als je kinderen veel aanbiedt, ontdekken ze vanzelf wat ze leuk vinden. En als een kind iets leuk vindt, gaat het vanzelf leren. Volgens dit idee krijgen kinderen onderwijs in Auroville. Straks mag ik het met eigen ogen gaan zien. Ik ben echt heel erg benieuwd”, besluit ze. 

Dit artikel is gepubliceerd op 17 april 2019 in De Bevelander

‘Plotseling moest ik alles in mijn uppie doen’

Anderhalf jaar geleden ging Linda uit Goes scheiden. Er volgde een zware tijd. Niet alleen emotioneel, maar ook financieel en praktisch liep ze als alleenstaande moeder tegen allerlei problemen aan.

GOES – “Plotseling moest ik alles in mijn uppie doen en dat is af en toe best pittig”, vertelt ze openhartig. “Financieel is het zwaar als alleenstaande moeder. Er is heel veel armoede, heel veel alleenstaande moeders zitten in de bijstand. Het is gewoon lonend als je in de bijstand zit. Ik ben zzp-er en ik werk veertig uur. Toch heb ik onder de streep minder dan een bijstandsmoeder. Dat kan toch niet?”

Linda en haar zoon Lars. FOTO: Rachel van Westen

Toen ze uit haar huis uit moest, stond ze al een poosje ingeschreven bij de woningstichting. “Ik verdien niet genoeg om een huis te kopen, dus ik moet wel huren”, laat Linda weten. “Maar zie met de huidige woningmarkt maar eens een huis te krijgen als alleenstaande moeder. Je komt bij de woningstichting gewoon onderaan de wachtlijst te staan. Ik heb zelf gelukkig een huis gevonden dat ik particulier kan huren, maar ik ken ook verhalen van moeders die op straat kwamen te staan en bij hun ouders of zus moeten gaan wonen met hun kinderen. Dat is toch verschrikkelijk?” roept ze ontzet.

Ze realiseert zich maar al te goed dat ze niet de enige is die zich in deze situatie bevindt. Sterker nog, ze voelt zich bevoorrecht. “Ik heb allemaal lieve vrienden die me ontzettend goed geholpen hebben. Daar ben ik ongelooflijk blij mee. Maar dat hebben niet alle moeders. En geloof me, als alleenstaande moeder kan je best wel een beetje steun gebruiken.” Linda was dan ook blij verrast toen ze op Facebook een post tegenkwam van Single SuperMoms. Deze stichting streeft naar het verbeteren van de positie van eenoudergezinnen met een moeder aan het hoofd en naar het welzijn van alleenstaande moeders en hun kinderen.

“Landelijk heeft deze stichting al heel wat leden, maar in Zeeland mag Single SuperMom best wel eens op de kaart gezet worden”, vindt Linda. Daarom heeft ze zich aangemeld als vrijwilliger en samen met single mama Bernadette Rombach uit Middelburg zet ze zich in om mama’s uit de negatieve spiraal te halen. “Dat willen we in Zeeland gaan doen door cursussen en bijeenkomsten te organiseren voor alleenstaande moeders. Op 5 maart gaan we naar het binnenhof. Eva Yoo Ri Brussaard, directeur van Single SuperMoms biedt namens 38.000 leden een petitie aan in Den Haag.”

Inzet van deze petitie is het economisch zelfstandig krijgen van alleenstaande ouders en een eerlijkere zorgverdeling. In de petitie worden acht actiepunten gepresenteerd. Denk daarbij aan structurele support, eenouderpunten en een aanbod van laagdrempelige trainingen.

www.singlesupermom.com

Bloemen en bijen in Goes

Strak gemaaide grasvelden tussen de flats in Goes-Zuid. Het ziet er keurig uit. Niks op aan te merken. Of kan het toch beter? Mooier en leuker?

door Rachel van Westen

Brenda, bewoonster van een flat aan de Appelstraat, vindt eigenlijk van wel. Zij kwam op het idee om een tuin te ontwikkelen op de plaats waar nu een keurig grasveldje ligt. Pal voor de flat waar ze woont. Ze ziet het al helemaal voor zich, bloemen en kruiden waar bijen, insecten en vrolijk fladderende vlinders graag eventjes neerstrijken.

Daar gaan alle plantjes

Het idee ontstond toen ze voor haar werk bezig was met het organiseren van een naschoolse activiteit over boswachters en natuur. “Via MEC De Bevelanden kwam ik in contact met Jan Honing en hij bood een leuke les aan voor de kinderen. Hij vertelde dat het insectenaantal enorm afneemt. Dat vond ik echt sneu om te horen en na die les ging ik meer artikelen ging lezen over dat het belang van wildgroei en ik ging wat meer om me heen kijken. Toen ik vanaf mijn balkonnetje naar de maaiers keek die het gras maaiden, dacht ik: ‘Daar gaan alle plantjes’.

Jan Honing en Brenda. FOTO: Rachel van Westen

Geveltuintjes en miniforests

In het centrum van Goes zag ik geveltuintjes en laatst las ik een artikel over miniforests in andere delen van Goes. Zo ontstond het idee om ook zoiets in Goes-Zuid te maken. Ik nam contact op met Joachim Koutstaal van de gemeente en we krijgen echt alle medewerking van de gemeente. Zij gaan het stuk omploegen, zodat wij er straks kunnen planten en zaaien. Mijn buurvrouw is ook enthousiast over het idee en zij heeft contact gezocht met het SMWO. Ook zij ondersteunen het idee, dus dat is echt super”, zegt Brenda enthousiast.


Informatieavond

Woensdag 15 februari om 19.30 uur organiseert initiatiefneemster Brenda samen met het SMWO een informatieavond over de Zuidtuin in buurthuis de Pit. Aan het begin van de avond wordt er een presentatie gegeven door imker Jan Honing over het belang van de bijen. Vervolgens gaan de bezoekers met elkaar in gesprek over de Zuidtuin. Er is ruimte voor ideeën, zorgen of vragen die er zijn over de Zuidtuin.

Dit artikel is verschenen op 6 februari 2019 in De Bevelander

Webcontent

Er worden enorme bedragen geïnvesteerd in het ontwerp van een spectaculaire website. Dat is mooi, want het oog wil ook wat. Maar weet je wat nu zo jammer is? Dat er daarna vaak wat minder aandacht wordt besteed aan de tekst.

Tekstbureau Zeeland bekijkt de website door de ogen van jouw bezoeker. Wat heb je te bieden? Wordt jouw bedrijf of vereniging op de juiste manier gepresenteerd? Want, pas op, internet is snel! Binnen vijftien seconden besluit de bezoeker of hij een deurtje verder gaat of toch de virtuele deuren van uw bedrijf of vereniging binnenloopt.

Heb je zelf al zitten zwoegen op een tekst, maar is er ruimte voor verbetering? In dat geval is het ook mogelijk om de tekst te herschrijven of redigeren. Dan kijken we gelijk of je de juiste zoekwoorden hebt gebruikt, zodat jouw website goed gevonden wordt door de zoekmachines. Je wilt natuurlijk wel dat jouw website zo hoog mogelijk komt te staan in de zoekresultaten! 

Benieuwd naar de mogelijkheden? Pak de telefoon of stuur een e-mail. 

Persberichten

Klinkt het volgende bekend in de oren?
‘Ik heb al zo vaak persberichten verstuurd, maar ze worden nooit geplaatst?’ 

Kranten en tijdschriften worden dagelijks overstelpt met persberichten en de meeste daarvan lijken op elkaar, zijn oersaai of bevatten veel te veel informatie.

Daarom belanden ze linea recta in de prullenbak.

Wil je een helder en lekker leesbaar persbericht waarmee je kans maakt om wèl in het nieuws te komen? Neem contact op, want binnen 48 uur (vaak al sneller) kan je in het bezit zijn van een effectief persbericht.

Omdat Tekstbureau Zeeland samenwerkt met verschillende media, wordt het ook gelijk naar de juiste contactpersoon gestuurd als je wilt.